Sarı çiçeğin can yakan cevapları bağlamında yaşanmışlık müzakereleri (1)

-----

2023-03-05 00:00:00

-Merhum Şükrü Karakaya’ya rahmetle- “Sordum sarı çiçeğe, Âdem’i bilir misiz? Çiçek eydür ey derviş, Âdem binde biridir” Yunus Emre<o:p></o:p>   Bu seri, emanetini teslim edip sırlanmadan evvel, karşılaştığı derviş namzetine gönlünü açan bir dervişin, yolda gördüklerini aktardığıdır. Yaşanmıştır. <o:p></o:p>   Bu yazı dizisinde talibi ve matlubu mezc olmuş bir şekilde görebilir, soranla cevaplayanın hemdem, hemrâh ve hatta gümrâh yürüyüşüne tanıklık edebilirsiniz. <o:p></o:p> Derviş ve namzet temsilleriyle aktardığım cümleler, umulur ki sadırlara şifa olur.<o:p></o:p> <o:p> </o:p> Namzet: Selamunaleyküm.<o:p></o:p> Derviş: Aleykümselam.<o:p></o:p> Namzet: Akşam-ı şerifleriniz hayrola.<o:p></o:p> Derviş: Sağ olun sizlerin de gündüzleriniz hayrola.<o:p></o:p> Namzet: Allah razı olsun.<o:p></o:p> Derviş: Sizden de.<o:p></o:p> Namzet: Nasıl gidiyor... Rahatınız? Sıhhatiniz?<o:p></o:p> Derviş: Kendi (Allah) getiriyor, götürüyor. Halimiz daima Kendi’ne ayan. Yalnız nefsim bazen yitişiyor, yani inatlaşıyor. Az duaya ihtiyacım var galiba.<o:p></o:p> Namzet: Duaya ihtiyacım yok diyen birine rast gelmedim henüz...<o:p></o:p> Derviş: İhtiyacı olan, kullukta ısrar eder.<o:p></o:p> Namzet: Ama az önce de söylediğiniz gibi nefis inatlaşıyor.<o:p></o:p> Derviş: Israrda gevşeklik var demek ki.<o:p></o:p> Namzet: Israrda gevşeklik nefsi inatlaşmaya götürüyor da, nefsin inatlaşması ısrarda gevşekliğe sebep olmuyor mu? Sanki burada girift bir bilmece söz konusu.<o:p></o:p> Derviş: Nefsin inadını aşabilmek yetiyor.<o:p></o:p> Namzet: Bilmecemizin cevabı bu herhalde üstadım.  <o:p></o:p> Derviş: Bilmek önemli değil, önemli olan hakla yaşamak.<o:p></o:p> Namzet: Ahh işte ahh üstadım! Onu başarmak ne kadar meşakkatli bir iş, hele hele şu zamanda…<o:p></o:p> Derviş: Resulullah fiili karşılıktansa, pes etmedi. Bizim üzerimize çok görev düşmekte.<o:p></o:p> Namzet: Somut olarak ne mesela?<o:p></o:p> Derviş: ‘Vazgeç’ dediler, ‘Hayır’ dedi. ‘Mal verelim’ dediler, ‘Hayır’ dedi. Azimkâr mücadele etmekle İslam’ı yaydı. Biz, olmak için geldik fakat olmadan yana olmaya çalışmıyoruz. Açan her çiçek bir adaydır olmak için.<o:p></o:p> Namzet: Yani bizim önce dava adamı olmamız gerekiyor. Sonra paraya tamah etmeyeceğiz. Tebliğkar ve mücadeleci olacağız. En önemlisi ‘Ol’maya çalışacağız.<o:p></o:p> Derviş: Âdem’i mükerrem yarattı.  Âdem de görevi üstlendi.Üstlenmese döner mi dünya? Üstlenmese yanar mı güneş? Üstlenmese olur mu mizan?Üstlenmese varlık eder mi itaat?Canı kafese koyan Kendi.Nefesi alıp verdiren Kendi.İtaatlıyı erdiren Kendi…<o:p></o:p> Namzet: Her şeyin ezeli ve ebedi Kendi.<o:p></o:p> Derviş: (Tebessüm eder.) Allah, Allah, Allah…<o:p></o:p> Namzet: Gerçekten size tebessüm ettirebildim mi efendim?<o:p></o:p> Derviş: Sağlık yâriniz, selamet didarınız, mutmain kalbiniz olsun efendim.<o:p></o:p> Namzet: Âminler olsun. Âminlerce âmin olsun. Bu ettiğiniz dualar beni ancak sizin bir zerrenize ulaştırmaya muktedir olsun.<o:p></o:p> Derviş: Kemâl dürbünü ile bakanlar kemâlat makamını görür. O makama Mal Sahibi (Allah) Âdem’i layık görmüş. Sırrından nurunu yaratıp vermiş.<o:p></o:p> Namzet: Peki biz Âdem miyiz veya nasıl Âdem olunur, o makama layık olmak için?<o:p></o:p> Derviş: Sıfat Âdem’dir. Bu sırrın Yezdan soralım. Hangi nefesimizden ayrıdır Mevla’m. Aşk ile Allah diyebilirsek.<o:p></o:p> Namzet: Sahi bir diyebilsek keşke.<o:p></o:p> Derviş: Demek için açan çiçeklerden olmayı nasip eyleye.<o:p></o:p> Namzet: Diyen çiçeklerin de açabilmesi için önce bir bahçıvanın o çiçeği toprağa ekmesi sonra sulaması, budaması gerek. Bizi de birileri toprağa salmış gayrı. Bundan sonra çiçeğin, topraktan ve güneşten mümkün mertebe istifade etmesi lazım gelir.<o:p></o:p> Derviş: Allah, Allah, Allah…<o:p></o:p> Namzet: İşte problemler de tam bu noktada vuku buluyor. Kişi, istifade etmesi gerektiğini bildiği halde her defasında bir bahane bulup o gülü, hara dönüştürüyor. Sonra bir daha ek ve her şeye baştan başla. Bir daha, bir daha.... E peki nereye kadar sürecek bu?<o:p></o:p> Derviş: “Zayi olmaz gül temennasiyle vermek hâre su”. İradeye teslim şartıyla…<o:p></o:p> Namzet: Teslimiyet, o çiçeği olgunlaştırır diyorsunuz.<o:p></o:p> Derviş: Sizin ince duyularınız anlamaya elhamdülillah müsait.<o:p></o:p> Namzet: Elhamdülillah siz de ne güzel ifade ediyorsunuz. Siz anlatamasanız biz nasıl anlarız?<o:p></o:p> Derviş: Çiçeğin özünde hayatın ifadeleri gizlenmiş.<o:p></o:p> Namzet: Gizliyi aşikâr kılmak er kişinin işi, her kişinin işi değil. Siz de bunu pekala beceriyorsunuz.<o:p></o:p> Derviş: Bilinmesi gerekeni Kendi bildiriyor.<o:p></o:p> Namzet: Kendi tüm Âdem’e bildiriyor ama anlayan yalnızca er kişiler, erenler. Bundan böyle size eren diye hitap etmeliyim.<o:p></o:p> Derviş: Her varlık Kendi’ni zikrediyor. Kendi zikri emretmiş. Sahip çıkan hedefe yürüyor.<o:p></o:p> Namzet: Allah bizi sahip çıkanlardan eylesin. Şu dünyada istenilecek tek şey budur. Ama biz kim, erenlik kim…<o:p></o:p> Derviş: Bu dünya pazarı kurulmuş, sahası dolu. Kendi, azdırmasın kulu. Tutmak gerek ağızda dili. ‘Er’im diyen Hakk’ı bilmeli.<o:p></o:p>