Kemalizmin 'Târih Tezi' ve 'Güneş-Dil Teorisi' hurâfeleri (2)

-----

2022-02-12 00:00:00

Okurlarımızı îkâz Bu araştırmamız münâsebetiyle de, okurlarımıza müteveccih bir îkâzımızı tekrâr etmek istiyoruz:<o:p></o:p> Bu ve mümâsili araştırmalarımızın esâs gâyesi, bir asırdır Memleketimizde resmî ideoloji sıfatıyle hüküm süren Kemalizmin hak̆îk̆î çehresini, hak̆îk̆î mâhiyetini teşhîs ve teşhîr etmekdir. Zîrâ, Kemalist Propagandanın bu ideoloji hakkında bütün bir Anadolu Milletine telk̆în ettiği efsânevî imaj ile realite arasında dağlar kadar fark vardır. “Hak̆îk̆î mâhiyet”in mîyârı ise, müsbit (sahîhan isbât kıymetini hâiz) delîllerdir, vesîkalardır. Binâenaleyh, kendimiz bu mîyâra uymıyan hiçbir hükme varmadığımız gibi, ulaşdığımız tesbîtleri de delîlsiz, vesîkasız ortaya atmıyoruz ve okurlarımızdan, bilhassa bu husûsa çok dikkat̃ etmelerini, ilmî usûl̃e muvâfık delîllere istinâd etmiyen hiçbir fikir ve iddiâya îtibâr etmemelerini bekliyoruz. Şüphesiz, herkesin şahsî kanâat̃i ancak kendisini al̃âkadâr eder; hâl̃buki müsbet ilim, cihânşümûl̃ kıymeti hâizdir. <o:p></o:p> Binâenaleyh bizim tesbîtlerimiz dahi mukâbil delîllerle cerhedildiği noktada, bütün ömrümüzce yaptığımız gibi, derhâl̃ kendi müddeâmızı bir tarafa bırakıp hak̆îkat̃e, müsbet (yâni ilmen isbât edilmiş) müddeâya tâbi olmıya âmâdeyiz… (Yeni Söz, 18.10.2019/387)<o:p></o:p> Temennîmiz, okurlarımızın, bütün araştırmalarımızı, bu husûsları dikkat̃e alarak, yânî tenk̆îdî zihniyetle tâk̆îb etmeleri, değerlendirmeleri ve yanlış olduğuna kanâat̃ getirdikleri tesbîtlerimizi, ak̃si delîllerle cerhederek bizi hak̆îkat̃e dâvet etmeleridir… (İhtâr: Müsbit delîllere istinâd etmiyen îtirâzların da, iddiâların da nezdimizde keenlemyek̃ûn hükmünde olduklarını, binâenaleyh bunları kâl̃e almıyıcağımızı bir def’a daha beyân ediyoruz…)<o:p></o:p> İşbu Medhâl̃ faslında, esâs mevzûa geçmeden evvel, bu araştırmamızdan îtibâren kullanmıya başladığımız yeni iml̃âya dâir kısa îzâhatta bulunacağız. Bundan maksadımız, sâdece, metnimizin yanlış tel̃affuz edilmesine mânî olmaktır. Bil̃âhare, geniş bir araştırma makâlesiyle, Târihî Türkçemizin iml̃â mes’elesi üzerinde enine boyuna durmak niyetindeyiz. İnşâallâh müyesser olur! Ve İnşâallâh sırada bekliyen onlarca araştırmamızı da ikmâl̃ edip neşretme imk̃ânı buluruz!<o:p></o:p> Bir de, okurlarımıza, araştırmamızı, günü gününe bilgeclerine kaydetmelerini tavsıye ediyoruz… (Kemalistlerin uydurduğu “bilgi-sayar” garîbesi yerine, dilimizin kelime teşkîli kâidelerine muvâfık olarak bu kelimeyi türetmiş bulunuyoruz. Bir düşünelim: “Bilgi saymak” da ne oluyor? “Bilgec” ise, bilgi edinme, bilgilenme, bilgiyi işleme vâsıtası âlet veyâ makine demekdir. “Kıskac”, “süzgec”, “tıkac”, “yüzgec” nümûnelerinde olduğu gibi…) Bu kayıdlarını istedikleri kadar yayabilirler. Kezâ bütün neşir vâsıtaları, bunları, geniş ik̆tibâslarla, haber de yapabilirler. Şu var ki bu ve sâir çalışmalarımızı kitab olarak basma veyâ yazılı matbûâtta tefrika etme hakkını kendimizde mahfûz tutuyoruz. <o:p></o:p> Çalışmamızın planı<o:p></o:p> Bu îkâzla berâber, -okurlarımıza tâk̆îb kolaylığı sağlamak maksadıyle- çalışmamızın pl̃anını aşağıya dercediyoruz:<o:p></o:p> - Medhâl̃<o:p></o:p> ◙ I. BÂB: İSTİTRÂDÎ BAHİSLER<o:p></o:p> - 1. Fasıl: Bu Çalışmadan Îtibâren Kullanacağımız İml̃â<o:p></o:p> - 2. Fasıl: Neşriyâtımız Karşısında Memleketteki Ölü Sessizliği ve Muhtemel Sebebleri<o:p></o:p> - 3. Fasıl: Kur’ân-ı Kerîm Hak̆îkat̃ Ehli Olmayı Emreder<o:p></o:p> - 4. Fasıl: Evvelki Neşriyâtımızdan Birkaç Hatırlatma<o:p></o:p> - 1. Alt Fasıl: Ezân Mazl̃ûmları Bahsine Zeyil<o:p></o:p> - 2. Alt Fasıl: L̃aiklik Hakkındaki Nihâî Düşüncemiz <o:p></o:p> ◙ II. BÂB: KEMALİZMİN İKİ HURÂFESİ: “TÂRİH TEZİ” VE “GÜNEŞ-DİL TEORİSİ”<o:p></o:p> - 1. Fasıl: Kemalist “Târih Tezi” ve “Güneş-Dil Teorisi”nin Esâsı, Hedefi<o:p></o:p> - 2. Fasıl: “Ebedî Şef”in “Târih ve Dil Tezleri”nin Başlıca Mesnedlerinden Biri: Léon Cahun<o:p></o:p> - 3. Fasıl: Kemalist “Târih Tezi”nin Sözcüsü: Âfet Hanım <o:p></o:p> - 4. Fasıl: Kemalist Totaliter Rejim, “Târih ve Güneş-Dil Tezleri”nden Nîçin Vazgeçti?<o:p></o:p> - 5. Fasıl: “Güneş-Dil” Maskaralığı <o:p></o:p> - 1. Alt Fasıl: Sahnede: Kemalist İnk̆il̃âbların Son Hârikası “Güneş-Dil” Gözleri Kamaştırıyor, Akıllara Durgunluk Veriyor<o:p></o:p> - 2. Alt Fasıl: Sahne Arkasında: “Güneş-Dil Âlimleri”nin “Güneş-Dil” Oyunları<o:p></o:p> - 3. Alt Fasıl: “Güneş-Dil Âlimleri”nin Pişkinlikleri<o:p></o:p> - 6. Fasıl: Muharref Hâtırât Müellifi Bir “Güneş-Dil Âlimi”: Ahmet Cevat Emre<o:p></o:p> - 7. Fasıl: Mustafa Kemâl̃, Uydurma Resmî Dil Dâvâsından Hiçbir Zaman Vazgeçmedi<o:p></o:p> - 8. Fasıl: Kıymetli İlim Adamı Sadri Maksudi’nin Büyük Hatâsı<o:p></o:p> - 9. Fasıl: Resmî Dil Nasıl Alafrangalaştırıldı?<o:p></o:p> - 10. Fasıl: “Güneş-Dil İnk̆il̃âbı” Hakkında Edebiyâtçı ve Akademisyenlerin Esef Verici Têvîlleri;  <o:p></o:p> - 11. Fasıl: “Güneş-Dil İnk̆il̃âbı”ndan Geriye Kalanlar<o:p></o:p> - 1. Alt Fasıl: “Güneş-Dil İnk̆il̃âbı”nın Kurbanı Şehirlerimizden El̃âziz <o:p></o:p> - 2. Alt Fasıl: “Güneş-Dil İnk̆il̃âbı”nın Kurbanı Şehirlerimizden Diyârbekir<o:p></o:p> - 3. Alt Fasıl: Denizbank Hâdisesi (Sadri Maksudi Arsal)<o:p></o:p> - 12. Fasıl: Uydurma Resmî Dil Tedhîşi Hakkında İki Şâhid: Başgil ve Çapanoğlu <o:p></o:p> - 1. Alt Fasıl: Hukûk Ord. Prof. Dr. Ali Fuad Başgil<o:p></o:p> - 2. Alt Fasıl: Gazeteci Münir Süleyman Çapanoğlu  <o:p></o:p>  “Sözüm odun gibi olsun, hak̆îkat̃ olsun tek!”<o:p></o:p> Yukarıdaki muhtasar îzâhattan ve çalışmamızın pl̃anından anlaşılmış olmalıdır ki tefrikası birkaç ay sürecek bu araştırmamızı sabırla ve tenk̆îdî zihniyetle tâk̆îb edecek okurlarımız, resmî târihin tamâmen gizlediği veyâ tahrîf ederek naklettiği bâzı mühim vâkıalara, bunların içyüzüyle berâber vâkıf olma imk̃ânı bulacaktır… <o:p></o:p> Hayâtımız boyunca eserlerinden feyizlendiğimiz, dâimâ hayrânlıkla, şükrânla, rahmetle yâdettiğimiz Mehmed Âkif Üstâdımızın şiârı şuydu:<o:p></o:p> “Şudur cihânda benim en beğendiğim meslek:<o:p></o:p> Sözüm odun gibi olsun, hak̆îkat̃ olsun tek!”<o:p></o:p> Bu düstûr, her zamân bizim de şiârımız olmuştur ve aynı şiârı benimsemiyenlere sözümüz yoktur!<o:p></o:p> ◙ I. BÂB: İSTİTRÂDÎ BAHİSLER<o:p></o:p> - 1. Fasıl: Bu Çalışmadan Îtibâren Kullanacağımız İml̃â<o:p></o:p> Azâmetli, l̃atîf, müreffeh Târihî Türkcemizi kötüleyip durdular. Ceberût ik̆tidârlarının bütün imk̃ânlarını seferber ederek güzelim İstanbul Türkcemizi resmî dil olmaktan çıkarıp onun yerine kendi uydurma dillerini ikâme ettiler. “Ebedî” ve “Millî Şef”lerinin öncülüğünde inşâ edip cebren ve hîleyle Milletimize dayattıkları, evvel̃â -1937’de hazırlanan- “İlk ve Orta Öğretim Terimleri”, -1945’te neşredilen- TDK Türkçe Sözlük’ü ve -1945’te kabûl edilen- Uydurmaca “Anayasa” ile geniş mik̆yâsda ve muvakkaten, bil̃âhare, 27 Mayıs İhtil̃âl̃i sâyesinde tamâmen ve kalıcı olarak resmî dil statüsü kazandırdıkları –Türkceden bozma, Türkce, Fransızca ve uydurma kelime ve kâidelerden müteşekkil- bu sun’î, köksüz, yavan, karârsız, hattâ bâzı bakımlardan tımarhânelik denilebilecek dilin  iml̃âsı da kendine benziyor… “Türkcede uzatmalı sescikler yoktur; sekiz ünlü mevcûddur, onlar da uzun değildirler”, “Türkcede c, f, h, j, l, m, n, p, r, ş, v, z sescikleri kelime başında bulunmaz ve kelimeler b, c, d, g sescikleriyle bitmez”, “bütün Türkce kelimeler, büyük ve küçük ses uyumu kâidelerine tâbidir”, “fiiller, kökleri bozulmadan çekilir”, “kelime içinde b sesciğinden evvel m sesciği gelmez, m, n’ye döner” fil̃an gibi… “Biz Devrimciyiz; biz Türkceye uymayız, Türkce bize uymalıdır” sak̆îm zihniyetiyle vaz’ettikleri bu gibi kâidelerin içinde tam bir hezeyân addedilebilecek olanı da, herhâl̃de, tel̃affuzu da, gramer vazîfesi de farklı olan nisbet “-î”sini, kül̃âhsız, yâni uzatma işâreti koymadan yazmak olsa gerekdir! (Kemalist Uydurma Dil ve Târihî Türkcemizde ıstıl̃âh türetme yolları hakkında Türkçenin Istılâh Mes’elesi ve İdeolojik Kaynaklı Sapmalar –“Öztürkçe” Dayatmasıyle Fransızcalaştırılan Resmî Dil- isimli eserimize –Ankara: Kurtuba Yl., 2013, 571 s.- mürâcaat edilebilir.)<img src="https://www.yenisoz.com.tr/uploads/Aral%C4%B1k-2021/yesevizade-foto-12subat.jpg" alt="yesevizade-foto-12subat"> (Milliyet, 22.2.1932, s. 1) <o:p></o:p> Sabataî Cemâat̃inin, Türkleri İsl̃âm Dîn ve Medeniyetinden koparmak emeliyle, 1900’lü senelerden îtibâren tâk̆îb ettiği, İstanbul Türkcesi yerine, -İsl̃âm Medeniyeti kaynaklı kelimelerden arınmış, kelime hazînesi ve nahvi îtibâriyle geniş mik̆yâsda Fransızcalaşmış- l̃aik, sun’î bir dil ikâme etme stratejisi çerçevesinde kabûl̃ edilen Fransız-L̃atin al̃fabesi, bu stratejiye muvâfık olarak, her Türkün (husûsen kültürlü İstanbul Türkünün) rahatça tel̃affuz ettiği, asırlardır Türkcenin malı olmuş kelimelerin bâzı sesciklerini ifâde edemiyecek sûrette tertîb edilmiştir; çünki onların tamâmının resmî dilden tasfiyesi, yerlerinin Fransızca veyâ Uydurmaca kelimelerle doldurulması istihdâf ediliyordu. Mütehakkim Zümre tarafından böyle bir strateji tâk̆îb edilmiş olduğunu, Türkçenin Istılâh Mes’elesi ve İdeolojik Kaynaklı Sapmalar isimli mufassal çalışmamızda (2013: 65-66) isbât etmiştik. Oradan şu birkaç şahâdeti nakletmekle iktifâ edelim (ik̆tibâslarımızın tam metin ve künyeleri mezk̃ûr eserimizdedir): <o:p></o:p> “[Al̃fabe Encümeni’nde] Fonetik imlânın, kulakla tespit edilen millî seslere ayrı ayrı birer harf vermekten ibaret olduğunu izah ettim. […] Arap seslerine ayrı harf vermenin nasıl bir esirlik olacağını birkaç misâl ile anlattım. […] Dilimize giren bütün kelimeleri ancak millî seslerimizin harfleriyle yazarak o esirlikten kurtulabilir[dik]. […] Türk yazısı da ancak kendi fonetiğine ve kendi vokalizmine uygun harfler kabuliyle, -hür, bağımsız, millî- bir yazı olabilece[kti]…” (Komünist Partisi’nin lider kadrosundayken “Büyük Şef”e bîat ettikden sonra Dil İnk̆il̃âbının mühim sîmâlarından biri hâl̃ine gelen, bâzı ipuçlarından Sabataî olduğu intibâı bırakan Giritli Ahmet Cevat Emre’den. “Kendi fonetiği ve kendi vokalizmi”nden kasdettikleri, münhasıran “Öztürkce” sesciklerdir…) <o:p></o:p> “…Yeni yazı, yalnız öztürkçe kelimelerin ifâdesine elverişli olmak üzere meydana getirilmişti. Bunlar hâricindeki yabancı kelimelerin ise, dilimizden tamâmen ve behemehâl çıkarılacağı tahmîn ve kabûl olunuyordu.” (Al̃fabe ve Dil Encümenleri Âzâsı, Kemalist Dil İnk̆il̃âbı çalışmalarına metazori dâhil edilmiş, bu encümenlerdeki yeg̃âne hakîkî dilci olan Prof. Dr. Ragıp Hulûsi Özdem’den) <o:p></o:p> “Yabancı sözlerin kendi kaynaklarından getirdikleri özel sesler için yazıda birer harf ve şekil konulmadı. Böylelikle bir takım yabancı sözler, yazılış güçlüğü yüzünden bile, dilden uzaklaşmak zorunda kaldılar.” (“Büyük Şef” tarafından Dil İnk̆il̃âbının idâresine mêmûr edilmiş, aynı Cemâat̃ten Prof. İbrahim Necmi Dilmen’den) <o:p></o:p> “1928 Ağustosunda, Atatürk, bizi, dilimize uygun gelmiyen ve öğrenilmesi güç, imlâsı da beter olan Arap harfleri nikâhından boşadı. Türk alfabesi olarak alınan yeni gelin, bazı küçük değişikliklerle benimsediğimiz Lâtin harfleridir ki bunları allar pullarken ancak öz Türkçe sözlerimizin yapılışı göz önünde tutulmuştur. Yabancı kelimelerin karşılığı bulundukça, bunların da ortadan kalkacağı düşünüldü.” (“Öztürkce” fikrinin babası olan Fuad Köserâif’ten) <o:p></o:p> “Yeni yazı komisyonunda biz Türkçüler kazandık. Sağcılar Arap ve Farsça sözlerini bütün değerleri ile belirtecek harfler aramışlardır. […] Asıl kavga “q” harfinden koptu: “K” harfli Türkçe kelimeleri ince seslilerle “Ke”, kalınlarla “Ka” okuruz. Biz Türkçe alfabe için “K” harfinin yeter olduğunu, “Q” harfine lüzum olmadığını ileri sürdük. Yabancı kelimeler ya ayıklanıp gidecek, yahut Türk ağzına uyacaktı.” (Al̃fabe ve Dil Encümenleri Âzâsı, Kemalizmin resmî kalemşörü Falih Rıfkı Atay’dan)   <o:p></o:p> Türkceye tatbîk̆ edilmiş L̃atin Al̃fabesinin ve onun iml̃âsının ideolojik perde-arkasının îzâhına, aynı hak̆îkat̃siz, aynı hayırsız kalemşörün bir başka kitabında da rastlıyoruz:<o:p></o:p> “Harf komisyonunun son kararlarını Ankara’dan İstanbul’a getirip Dolmabahçe Sarayının denize karşı aydınlık çalışma odasında Atatürk’e anlattığım günü dün gibi hatırlıyorum. Büyük güçlük osmanlıcadaki yabancı kelimelerin bütün söyleniş hususiyetlerine göre harfler ve işaretler aramakta direnen arkadaşlarla, biz türkçeciler arasındaydı. Türkçe kelimelere lüzumu olmıyan harf ve işaretleri istemiyorduk: böylece dilde kalacak yabancı kelimelerin de, gitgide, söyleniş hususiyetlerini kaybederek türkçeleşmesini sağlamak istiyorduk. Bize göre yazı, dil meselesini de halledecekti. Yeni yazı, yalnız Arap yazısı dediğimiz eski yazının değil, osmanlıcanın da tasfiye edilmesi demekti.” (Falih Rıfkı Atay, Mustafa Kemal’in Mütareke Defteri, İstanbul: Sel Yl., 1955, s. 54) <o:p></o:p> Bittabi, Kemalizmin topyek̃ûn tasfiyesini istihdâf ettiği “Osmanlıca”, Târihî Türkceden, dîğer tâbirle İstanbul Türkcesinden başka bir şey değildir ve bu emellerinde ne kadar muvaffak olduklarını görmek için şu fetret devrinin, şu fesâd ve tereddî devrinin resmî diline dikkat̃ etmek k̃âfîdir… (İhtâr: “İstanbul Türkcesi”nin dîğer ismi olan “Osmanlıca”yı “Dîvân Dili”yle karıştırmamak l̃âzımdır. O uydurma, o gayr-i millî dil, Millî Şuûra sâhib Devlet adamı, mütercim ve muharrirlerimizin azimk̃âr gayretleriyle daha 19. asırda tasfiye edilmiş ve 20. asrın başlarına ancak bâzı kalıntıları intikâl̃ etmişti. Yalan, istismâr ve tedhîş üzerine kurulu Kemalist Propaganda, kasd-i mahsûsayle, sûiniyetle, “Dîvân Dili” ile “Osmanlıca”yı aynı kefeye koymaktadır.)<o:p></o:p> Falih Rıfkı, yukarıda resmi görülen gazetedeki başmakâlesinde dahi (ki onu Vâlâ Nûreddîn’e –Vâ-Nû’ya-cevâben kaleme almıştı), bir kerre daha aynı vâkıaya işâret ediyor: <o:p></o:p> “Türk alfabesi, Türk kelimesi için alınacaktır. […] Alfabenin içine yabancı kelimelerin hatırı için harf ve işaret alınmıyacaktır. […] Elli sene evvel uzatılan arapça kelimelerin bir çoğu Türk ağzında yenile yenile kısaltılmış ve türkçeleşmiştir; henüz bu tekâmülü geçirmiyen kelimeleri [de] yeni harf ve işaretlerle dondurmak ve tecvitleştirmek lüzumsuzdur. […] İnkılâpçıların en büyüğü olan Gazi, [Alfabe] komisyonun[un] on beş sene tatbik kararını birkaç aya indirdiği gibi, alfabeden de Türklerin işine yaramıyan harf ve işaretlerin çıkarılmasına karar vermiştir. Türk dili için hayatî ehemmiyeti olan bu kararın şerefi onundur. […] Türk alfabe ve imlâsı için münakaşalar olurken, Türk alfabe ve imlâsının inkılâpçı karakterini bozacak prensip meseleleri asla öne sürülmemelidir.” (Hül̃âsaten ik̆tibâs ettik.) <o:p></o:p> ***                 <o:p></o:p>