Kemalizmin 'Târih Tezi' ve 'Güneş-Dil Teorisi' hurâfeleri (45)

-----

2022-03-27 13:30:00

Kemalist târih kitabları, “Evs ve Hazrec kabîlelerinin Türk olduklarını iddiâ ediyorlardı” Bu zihniyetin akıl-iz’ân dışı târih telâk̆k̆îsini de en ağır ifâdelerle takbîh eder:<o:p></o:p> “Yine liseler için yazılıp yıllarca tek kitap olarak bütün Türkiye’de okutulmuş olan dört ciltlik “tarih” kitabını herkes bilir: Hamdolsun artık okutulmayan o hezeyannamede Hicret devrindeki Medine ahalisi Türk gösterilir!!! Bunun sebebi nedir, bilir misiniz? İslâmiyetten itibaren ‘Medine’ adı ile anılmaya başlayan bu eski ‘Yesrib’ şehrinin halkı Arapların (Evs) ve (Hazrec) kabilelerine mensuptur. İslâm tarihlerinde sözü geçen bu kabilelerin eski yazıdaki adları yanlış olarak (Us) ve (Hazarç) şekillerinde okunmuş, (Us) kelimesinin Türkçe’de “akıl” manasına geldiği ve (Hazarç)ın da ‘Hazar’ Türklerinin adından bozma olduğu sanılmış ve işte bu gülünç mantık oyununa dayanılarak Türkleştiriliveren Medinelilerin Arap cinsinden olan Mekkelilere karşı besledikleri millî düşmanlıktan dolayı Peygamber efendimiz hazretlerine canla başla yardım etmiş olduklarına hükmedilmiştir! Hatta bir harita bile yapılarak (Us) ve (Hazar) oymaklarının (!) Orta-Asya’dan Medine’ye gelirken izledikleri hayalî yönler de renkli oklarla gösterilmiştir!...” (Dânişmend 1978/I: 453) “Târihi hiçe sayan dilcilik: Amazon < Amma uzun; Niyagara < Ne yaygara…”<o:p></o:p> Bittabi, bu uydurma târih telâk̆k̆îsi, “Güneş-Dil” safsatası ile atbaşı gidiyordu. Danişmend, bu husustaki intibâlarını, “Tarihi hiçe sayan dilcilik” başlığı altında naklediyor:<o:p></o:p> “Uydurmacılıkta o kadar ileriye gittik ki, yalnız zavallı Türk dilini değil, dilcilik ve tarih gibi ilimleri de hiçe sayıp Milâddan önceki devirlerden kalma yer adlarını bile istediğimiz şekillere sokarak coğrafyayı da çiğneyip geçtik. Meselâ ‘Adriyatik’ denizinin adı ‘Derya-yı atik’den gelir dediğimiz zaman, o terkibin Türkçe olmadığını bile düşünemedik. Hatta bir aralık ‘Amazone’ nehrinin ‘Amma uzun’dan ve ‘Amérique’ isminin de ‘Ham erik’den geldiğini bile iddia ettik. [II/571’den] Yine aynı canbazlığa göre ‘Niagara’ nehrinin adı da şelâlesinin gürültüsünden dolayı ‘ne yaygara!’ sözünden çıkmış olmalıdır! Bunlar gibi daha ne canbazlıklar sayılabilir. […]<o:p></o:p> “Zavallı ‘Diyârbekir’, ‘Diyarbakır’ oldu!”<o:p></o:p> “Bunlar başka memleketlere ait olduğu için, hiç biri tutunamayıp unutuldu, gitti. Fakat kendi vatanımıza ait uydurmalarımız okul kitaplarına bile girdi. Meselâ zavallı Diyarbekir Vilâyetinin adını ‘Diyarbakır’a çevirdik. Halbuki çeşitli kaynaklarda ve meselâ (Mahmut Esat Efendi) merhumun ‘Tarih-i Din-i İslâm’ adındaki eserinin 1327’de yayınlanan birinci cildinin 133-134’üncü sayfalarında açıklandığı gibi, Milâddan önce ikinci yüzyılda Arapların ‘Bekir bin Vail’ kabilesi İran’ın Eşkâniyan hükümdarlarından (Birinci Mihridad) tarafından o bölgeye yerleştirilmiş olduğu için oraya ‘Diyarbekir’ denilmiştir. […]<o:p></o:p> “Bizim canbazların ne olduğunu bilmeden imrendikleri Batı ilminin Türkoloji alanına çok eğlenceli akisler yapan bu benzersiz buluşlar bilhassa Fransa’da Türk dilciliği hakkında birtakım hicviyeler yazılmasına sebep olmuştur.” (Dânişmend 1978/I: 231 ve 1979/II: 571)<o:p></o:p> Danişmend, bu metninde, Güneş-Dilcilerin, “Amerika (Frz. Amériqe –Amerik-)” kelimesinin aslını, “ham erik”e çıkardıklarını yazıyor. Yukarıda naklettiğimiz vechiyle, İbrahim Necmi Dilmen’in, Kurultayın 24 Ağustos 1936 Celsesindeki nutkunda: “…(Nikaragua yerlilerinin ‘Amerika’ adını kullandıklarını kitaplarda gördükten,) Yakut lûgatinde ‘Emerik’ kelimesini de hâlâ yaşayan bir söz olarak bulduktan sonra, Türklüğün, Türk kültürünün, Türk dilinin bütün yeryüzüne yayılmış izleri önünde, yepyeni ve çok büyük bir hakikat güneşinin doğduğunu hissetmemek elden gelir mi?” dediğini görmüştük. Yânî Dilmen’e nazaran, “Amerika”, Yâkutça “emerik”den bozmaymış!<o:p></o:p> Türkiyatçı Jean Deny: “Dil Kurumu, bu kongreye iştirâk̃ eden türkologların adlarını Türk köklerine bağlayıp Türkceleştirmeye çalışıyor; korkarım, benim soy adımın da, ‘denî’den bozma olduğunu söylerler!”<o:p></o:p> Dânişmend, mezk̃ûr kitabında, 3. Dil Kurultayı’na âid pek ibretâmîz bir hâtırasını da naklediyor. Bahis mevzûu olan, Türkce hakkındaki tedk̆îk̆leriyle dilimize dâimâ şükrânla yâdedilecek pek büyük hizmette bulunmuş Profesör Jean Deny (Jan Döni; Kiev, 1879 – Gérardmer, 5.11.1963) ile aralarında geçen bir muhâvere ve sonrasıdır:<o:p></o:p> “1936’da Dolmabahçe Sarayında toplanmış olan ‘Üçüncü Dil Kurultayı’na Avrupa’nın çeşitli ülkelerinden davet edilmiş olan ünlü Türkologlar içinde müteveffa dostum Profesör Jean Deny de vardı. O Kurultaya ben de resmen davet edilmiş olduğum için, kendisiyle her gün Sarayda buluşur ve sohbetlerimizde tabiî en çok dil meselelerinden bahsederdik. 1921’de yayınlanan Grammaire de la langue turque adındaki ünlü eseri, zamanımızda yazılmış en değerli Türk grameri sayılan bu büyük müsteşrik çok güzel Türkçe konuşurdu. Bir gün, ikimizin de içinde olduğumuz dilcilik komisyonunun bir toplantısından sonra Sarayın orta katındaki büyük sofada gezinip sohbet ederken, bu ince zekâlı zarîf dostum şöyle bir şey söyledi: <o:p></o:p> - Dil Kurumu, bu kongreye iştirak eden Türkologların adlarını Türk köklerine bağlayıp Türkçeleştirmeye çalışıyor. Henüz bana bir şey söylemediler ama ödüm kopuyor! Çünkü benim Deny şeklindeki soyadımın bunlar “Denî” (= alçak) kelimesinden bozma olduğunu söyleyebilirler!<o:p></o:p> “Kuruntusunu gidermek için ben de şöyle karşılık verdim:<o:p></o:p> - Nasıl olur? ‘Denî’ kelimesinin Türkçe değil Arapça olduğunu herhalde bilirler! <o:p></o:p> “Jean Deny anlamlı bir gülümsemeyle yüzüme baktı:<o:p></o:p> - Ne bilsinler? Onlar Arapça değil Türkçe uzmanlarıdır!<o:p></o:p>   <img src="https://www.yenisoz.com.tr/uploads/Aralık-2021/27martyesevizade1.jpg" alt="27martyesevizade1.jpg"> Târihçi İsmail Hâmi Danişmend, 3. Dil Kurultayı’nın 28 Ağustos 1936 Celsesinde “Güneş-Dil” nutku çekerken ve Mustafa Kemâl̃’den bahsetmemek gibi bir “cürüm” işlediği için, bir kitabının, fanatik Kemalistler tarafından, Orta-Çağ Avrupa’sı usûl̃üyle yakılacağına dâir haber (Akşam, 22.7.1955, s. 2)… <o:p></o:p> ***      <o:p></o:p>   “İkimiz de kahkahalarla güldük. Ertesi gün Saraya gittiğim zaman kendisini aynı sofada buldum. Beni görür görmez hızlı adımlarla yanıma geldi; elimi sıkarken şöyle bir müjde verdi:<o:p></o:p> - Hakkın varmış! Allah’a şükür bana ‘Denî’ demediler; ‘Deny’ kelimesinin ‘Tan’ kökünden geldiğini söylediler, içim aydınlandı!...” (Danişmend 1979/II: 571-572; Türkçenin Istılâh Mes’elesi ve İdeolojik Kaynaklı Sapmalar kitabımızdan –Ankara, 2013, ss. 373/375- ik̆tibâs) <o:p></o:p> Fanatik Kemalistler, Danişmend’in bir kitabını yaktılar!<o:p></o:p> Kemalist Târih ve Dil Tezlerinin içyüzünü, nihâyet, hiç olmazsa ömrünün son deminde ifşâ etmekle günâhlarını bir dereceye kadar affettirmiş olan Danişmend’in büyük kusûru, nedâmet içinde, bu siyâsete nasıl âlet olduğunu anlatıp Milletimizden özür dilememesi ve fâillerini alenen mahk̃ûm etmemesidir. Bildiğimiz kadarıyle, maâlesef, bu merdliği gösterememiştir! Yine de, o, 1950’li senelerde, fanatik Kemalistlerin hışmından kurtulamadı: 22 Temuz 1955 târihli gazetelerde intişâr eden bir habere nazaran, onun İzahlı Osmanlı Tarihi Kronolojisi’nin 1703-1924 senelerini muhtevî dördüncü cildi, Orta-Çağ Avrupa’sı Engizisyoncularının kitab yakma âyinini (“autodafé”) hatırlatır şekilde, merâsimle yakılmış ve külleri, müellifine gönderilmiştir… Sebebi de, dördüncü cildde, Mustafa Kemâl̃’den bahsedilmemesiymiş! Bu utanç verici hâdise, herhâlde, onun keffâret hânesine yazılmıştır… (Hüküm; Rahmân, Rahîm Allâh’ındır!)    <o:p></o:p>

​Kemalizmin 'Târih Tezi' ve 'Güneş-Dil Teorisi' hurâfeleri (45)

Kemalizmin 'Târih Tezi' ve 'Güneş-Dil Teorisi' hurâfeleri (45)