Kemalizmin 'Târih Tezi' ve 'Güneş-Dil Teorisi' hurâfeleri (27)

-----

2022-03-09 00:00:00

Falih Rıfkı Atay: “Garb ilim ve sanat lûgatinin istinad ettiği iştikaklar, en eski türkçe kaynaklara karışmaktadır” Kemalizmin başkalemşörü, mugâl̃ata üstâdı, kalemiyle ömrü boyunca İsl̃âma karşı hadsiz nefret saçmış, -arkadaşı Bediî Faik’le berâber- İsrâil Lobisinin gözde adamı, Kemalist dil katliâmının başlıca fâillerinden, tipik Farmason Falih Rıfkı Atay (İstanbul, 1894 - İstanbul, 20.3.1971, Zincirlikuyu Mez.), Dil Kurultayı münâsebetiyle, 24 Ağustos 1936 târihli Ulus’ta, yine mürâîce bir “başbetke” kaleme almıştı. (CHP’nin nâşiriefk̃ârı olan bu gazetenin o zaman sâhibi gibi görünüyordu. Yazı İşleri Müdürü ise, Nasuhi Baydar idi.) Bunda, bir taraftan “Güneş-Dil İnk̆il̃âbı”nı benimsiyor, dîğer taraftan Türkcenin târihî seyri hakkında asılsız iddiâlarda bulunuyordu. Evvel̃â “Güneş-Dil” safsatasını sâhiblenişini görelim:<o:p></o:p> “Başbetke. Dil Kurultayı<o:p></o:p> “Üçüncü Dil Kurultayı, bugün Dolmabahçe sarayında açılmıştır. Toplantıda hazır bulunanlar, iki kurultay arasındaki zamanın asla boş geçmemiş olduğunu göreceklerdir. <o:p></o:p> “Bizde dil davası iki bakımdan tetkik edilmek lâzım gelir: Biri, tarihidir. Nasıl türk milleti kaynak-millet ise, türkçe kaynak-dil’dir. Ve senelerdenberi, nasıl millî tarihimiz hakkındaki yanlış kanaatleri düzeltmeğe çalışıyorsak, dil davamızın hakikatini de kendimize ve başkalarına tanıtmak ve anlatmak mecburiyetindeyiz.<o:p></o:p> “İkincisi, bugün kullanmakta olduğumuz dili, garb medeniyeti âleminin ileri bir ilim ve sanat dili olarak inkişaf ettirmektir. […]<o:p></o:p> “…Türkçenin kaynağı ile temaslar, Güneş-Dil teorisinin vücud bulması ile neticelenmiştir. Şimdi çekinmeksizin, konuşabilir ve yazabilirsiniz: Çünkü türkçe konuşup yazmaktasınız. Mükemmel bir lûgatimiz, mükemmel bir terim kamusumuz birkaç sene içinde meydana gelebilir. Kurultayda mütehassıs arkdaşlarımızın izahlarından anlıyacağınız üzere, garb ilim ve sanat lûgatinin istinad ettiği iştikaklar, en eski türkçe kaynaklara karışmaktadır.”<o:p></o:p> Türkcenin târihî seyrine dâir iddiâlarına gelince, g̃ûyâ Kemalist Rejim, “lisanı kargaşa içinde bulmuş” ve bunun içindir ki “dil çalışmalarını ilmîleştirmeğe karar vermiş”! Dildeki (Resmî Dildeki) kargaşa, kısırlaşma, (çirkinleşme ve mantıksızlaşmaya) “Dil İnk̆il̃âbı” değil de, Kemalizmden evvelki “türk milliyetperverliğinin tasfiye cereyanı” sebeb olmuş! Bunlar, “kelime tasfiyesinde korkunç bir ifrata sapmışlar”… “En basit eşyayı ve hizmetlerini anlatmak için kullandığımız kelimeleri bile dilimizden atarak bizi bir kekeleme çıkmazına sokmuşlar”… Hâl̃ böyleyken, bu işe de, “Büyük Kurtarıcı” el atmış ve “onun rehberliğinde” işler nihâyet düzelmiye başlamış… İlh…<o:p></o:p> Atay, bu iddiâlarıyle, Ulus’taki sayısız Uyudrumaca “başbetke”lerini, ayrıca gazetesinin Uydurma Dil lehinde –hattâ tedhîş estirerek- yaptığı neşriyâtı unutmuş görünüyor! <o:p></o:p>    <img src="https://www.yenisoz.com.tr/uploads/Aralık-2021/8mart2022yesevizade.jpg" alt="8mart2022yesevizade.jpg">   Kemalist Propagandanın başlıca kalemşörlerinden Falih Rıfkı Atay, ölümünün 4. seneidevriyesinde, gazetesi Dünya tarafından, Kemalist îmânıyle yaşayıp bu îmânla dünyâ değiştirmiş olması vurgulanarak yâdediliyor: “Atatürkçülüğü onun kadar benimseyen, onun gibi dile getirebilen de olmamıştır. Atay, sadece bir yazar değil, inkılâp tarihini Türk kamuoyuna öğreten kimseydi. Bütün eserlerinde gerçeği vermiş [???], geçmişin acı olaylarını öylesine ortaya koymuştur ki, böylece uyarıcılığın da şâhikasına çıkmıştır. ‘Ölürsem, sadece bir Atatürkçüydü, desinler, bana yeter’ derdi. Atay’ı gerçek Atatürkçülerin en başında, bükülmemiş, yılmamış bir kahraman insan olarak anıyor, aziz hâtırası önünde saygıyla eğiliyoruz.” (Dünya, 20.3.1975, s. 1)<o:p></o:p> 1919-1920’de Dr. Şefik Hüsnü liderliğindeki Komünist hareketinin nâşiriefk̃ârı Kurtuluş’ta yazan, bil̃âhare Aydın Locası’nda tekrîs edilen, 29 İlkteşrîn (Ekim) 1937 târihli Ulus gazetesinde: “Bizi gururlandıran ve sevindiren ne varsa, hepsini ONA, yaratıcı ve kurtarıcı ATAMIZA borçluyuz” manşeti altında başmakâle neşredecek kadar şahısperest olan Falih Rıfkı Atay, Çankaya kitabında, “Ebedî Şef” devrinde, o devirdeki bütün neşriyâtı meydanda olduğu hâl̃de, “aşırı özleştirmeciliğe” muhâlefet ettiğini iddiâ ediyor ama, bu iddiâsı o devir için yalan olduğu gibi, “Millî Şef” devrinde de aynı hattı muhâfaza ettiği, hattâ, 1945’te, İbrâhim Necmi Dilmen ve ekibi tarafından Kânûn-i Esâsî Uydurmacalaştırılıp arkasından da TBMM’de bu hâl̃iyle kânûnlaştırıldığı zaman,  -“Millî Şef” ik̆tidârının matbûâttaki yarı resmî sözcüsü sıfatıyle- Uydurmacaya bu sûretle resmî dil statüsü kazandırılmasını alkışlıyanların ön safında, yine –başmakâlesi, aynı gün iki gazetede birden neşredilen- kendisinin bulunduğu müşâhede ediliyor: <o:p></o:p> “Türk dili ile Anayasa, Meclisin büyük eserleri arasında anılacak ve ancak onun devrimcilik geleneği içinde ölçülüp tartılabilecek büyüklükte bir iştir. Millete kutlularız. <o:p></o:p> “Melez bir dil üstünde kültür hürriyeti nasıl kurulabilir ve gelişebilir? Biz bu soruya çoktan cevab vermiştik ve dilde de kendi kendimize kavuşma yolunda idik. Fakat kaynaklarımız iyice aranıp taranmadıkça, köklerimiz ve eklerimiz üstünde gereği gibi uğraşılmadıkça, derinleştirmelerimiz ve inceleştirmelerimizde az çok kararlılık olmadıkça, ‘Teşkilâtı Esasiye’yi bir ilk-denemeler konusu kılmak doğru değildi. […]<o:p></o:p> “…Anayasa türkçeleştirilmesinde tam bir başarı elde edilmiştir. Üç yüze yakın söz ve terim karşılığı alınmış olmak, onun akıcı tabiiliğini ve anlaşılırlığını bozmamıştır. […]<o:p></o:p> “Bir medeniyetin dilleri arasında bazı bakımlardan, bir bağımlaşma vardır. O başkadır, bir milletin kafası yabancı bir dile bağlı kalmak başkadır. […]<o:p></o:p> “…Hemen hemen 30 yıllık denemeler türkçemizin erkine hepimizi inandırmıştır. Fakat işlendikçe, onun güzelliğine, kıvraklığına ve temizliğine de büsbütün bağlanıyoruz: Türkçeleştirme, uğraşanlar için bir vazife kadar bir zevk olmuştur. Onu kana kana tadıyoruz ve arındıkça derinliğini de daha iyi görüyoruz. […]<o:p></o:p> “…Anayasa dil çalışmaları için faydalı bir örnek olmuştur. Bu örneğe uyalım.” (Atay, “Türk Dili ile Anayasamız”, Ulus ve Cumhuriyet, 11.1.1945; Türk Dili Belleten, Kasım 1945, s. 452) (Türkçenin Istılâh Mes’elesi ve İdeolojik Kaynaklı Sapmalar eserimizde -2013:  477/491-, bu Uydurmaca Esâsiye Kânûnu ve metinde kullanılan uydurma kelimeler hakkında, bir hayli tafsîl̃ât mevcûddur…) <o:p></o:p> Kezâ, Atay’a nazaran, Yahûdi adamdır; Osmanlı, yâni Türk ise “adam olmaz”; Osmanlı veyâ İstanbul Türkcesi “Hacivat dili”dir; onun, “Türk” kelimesini istismâr ederek kasdettiği zümre de, aslen Türk olsalar dahi, şahsıyetlerini kaybetmiş Frenk mukallidleridir: “Bir şu Yahudiye bakın, bir de şu Osmanlıya! Adam olur mu Osmanlı? Asla! Türk adam olur, Türk! Türkçü, Türkçeci ve Atatürkçü Türk bu topluluğu Batı medeniyeti toplulukları arasına katacak! Yalnız o katabilecek! Halkı Hacivat dilli Osmanlısından, başı bereli kesme sakal softasından kurtararak bu ülkeyi o bir yeni zamanlar topluluğunun yurdu yapacak!” (Atay’ın 1963’te intişâr eden bir fıkrasından; Dil Devrimi Üzerine, müşterek eser, Ankara: T. Dil Kurumu Yl., 1967, s. 216)<o:p></o:p> ***    <o:p></o:p>   Târihî Türkcemiz, 20. asra, zâten tabiî kıvâmına ermiş olarak girmişti<o:p></o:p> Hak̆îkat̃-i hâl̃de, birkaç kitabımızda isbât ettiğimiz vechiyle, Türkce, bütün bir 19. asır zarfında, Pâdişâhların teşvîk̆iyle ve onların rehberliğinde çalışan ve Fransız nesrini nümûne ittihâz eden mütercim, muharrir ve gazetecilerin üstün gayretleri netîcesi olarak, Dîvân Dili garîbesinden geniş mik̆yâsda kurtulmuş, nihâyet, 20. asra, Avrupa’nın büyük kültür dilleriyle yarışabilen bir dil hüviyetiyle girmiştir. 1900’lü, 10’lu, 20’li, 30’lu senelerin gazeteleri meydandadır: Bu senelerde, gazete dili, bütünüyle İstanbul halkının dilidir ve Türkcenin tek ciddî mes’elesi kalmıştır: Daha evvel teşkîl edilmiş ıstıl̃âhların İstanbul Türkcesinin selîkasına intibâk ettirilmesi ve sür’at̃le, Türkcenin kendi kavâidine müstenid yeni ıstıl̃âhların türetilmesi… (Araştırmalarımızda, 1920’li, 30’lu, 40’lı senelerin gazetelerinden pek çok metin naklediyoruz; bütün bu vesîkalar da müddeâmızın şâhidleridir.)<o:p></o:p> Umûmî gidişât böyleyken, Fuad Köserâif (İstanbul, 1872 – a.y., 24.4.1949) diye bir adam çıkmış, “Öztürkce” dâvâsı gütmiye başlamış, fakat Ziyâ Gökalp gibi şuûrlu Türkcecilerin ancak tenk̆îd ve alaylarıyle karşılanmıştır. (Onun hakkında, Türkçenin Istılâh Mes’elesi ve İdeolojik Kaynaklı Sapmalar ile Milletimize Revâ Görülen Kültür Jenosidi isimli kitablarımıza -Ankara, 2013 ve 2014- mürâcaat edilebilir.)  Tâ ki “kutsal el”ini atmadığı bir şey bırakmak istemiyen “Dâhî Başbuğ”, dil mes’elesine de el atıp Köserâif’in dâvâsını Kemalist Rejimin dâvâsı hâline getirinciye kadar… Aynen Türk târihi hakkında da kendinden evvelki mesnedsiz ve ard niyetli birtakım iddiâları kendisinin Târih Tezi yapması gibi…<o:p></o:p>

​Kemalizmin 'Târih Tezi' ve 'Güneş-Dil Teorisi' hurâfeleri (27)

Kemalizmin 'Târih Tezi' ve 'Güneş-Dil Teorisi' hurâfeleri (27)