Frenkleşmenin vâsıtası olarak uydurma dil projesi -14

Bu zihniyet ve siyâsetin bir tezâhürü olarak, TRT radyolarında, bâzı Âzerî türküleri, güfteleri tahrîf edilip Kars türküsü olarak takdîm ediliyormuş. Meselâ Guba'nın al alması / Yemeye bal alması sözleriyle başlayan türkü, Iğdır'ın al alması şeklinde tahrîf ediliyormuş… “Geçenlerde” daha acı bir hâdiseye şâhid olunmuş: Türkiye'ye gelen bir Ermeni şarkıcısı “Çırpınırdın Karadeniz” şarkısının Ermeni asıllı olabileceğini beyân etmiş ve bâzı gûyâ Türk milletvekîlleri de bu istikamette kanâat izhâr etmiş… Bunun üzerine Şâirimizin sabrı taşıyor ve her dinlediğimizde bizi coşkun hislere gark eden bu hârikulâde şarkı hakkında îzâhat vererek taşları tekrâr yerine oturtuyor:

“Şarkının güftesi Ahmet Cevat'a ait. Ahmet Cevat, Âzerbaycan Türklerinden bir şâir. 1912 Balkan Savaşlarında Âzerbaycan'dan gelerek bizim ordumuza katıldı. 1918 yılında Türk Ordusu Bakû'ya girdiği zaman, Ahmet Cevat, Mehmetçiklerimizle yine aynı saflarda yürüyordu. Stalin zâlimi, bu yürekli Türk şâirini 1937 yılında kurşuna dizdirdi. Ahmet Cevat ‘Çırpınırdın Karadeniz' şiirini 1914 yılında yazdı. Bu şiiri, milletimizin büyük bestekârı Âzerbaycan Türklerinden Üzeyir Hacıbeyli besteledi. 87 yıldan beri büyük bir zevkle çalıp söylediğimiz bu muhteşem şarkıya Ermeni etiketi vuranlar, yarın İstiklâl Marşımıza da ‘bizimdir' diyerek sahip çıkabilirler.

“Ahmet Cevat'ı ve Üzeyir Hacıbeyli'yi rahmetle anarak şiirden birkaç kıt'ayı dikkatinize sunuyorum:

“Çırpınırdın Karadeniz / Bakıp Türk'ün bayrağına / Ah deyirdin hiç ölmezdim / Düşebilsem ayağına [] Ayrı düşmüş dost elinden / Yıllar var ki çarpar sînem / Vefâlıdır geldi giden / Yol ver Türk'ün bayrağına [] İnciler dök gel yoluna / Sırmalar diz sağ soluna / Fırtınalar dursun yana / Selâm Türk'ün bayrağına [] Dost elinden esen yeller / Bana şiir, selâm söyler / Olsun bizim bütün eller / Kurban Türk'ün bayrağına” (Bâkiler I/61-62)

C.5) Cengiz Dağcı

“Kırım'ı bütün çilesiyle ilk önce Cengiz Dağcı'nın romanlarıyla tanıdım. Aslen Kırım Türklerinden olan, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Londra'da yaşayan Cengiz Dağcı, Ata yurdunun nasıl kanlı, nasıl vahşî usûllerle bir sömürge toprağı haline getirildiğini bize önce ‘Korkunç Yıllar' ve ‘Yurdunu Kaybeden Adam' gibi romanlarıyla anlattı. Sonra hep yine Kırım üzerine yazdı. Cengiz Dağcı'nın ‘Onlar da İnsandı, O Topraklar Bizimdi, Üşüyen Sokak, Ölüm ve Korku Günleri, Badem Dalına Asılı Bebekler' gibi güzel romanları yıllardan beri içimde hıçkırıklar koparıyor.” (Bâkiler I/80)

C.6) Necip Fazıl Kısakürek

“Necip Fazıl Kısakürek bir beytinde diyor ki:

‘Ruhsal, parasal, soyut, boyut, yaşam, eğilim,

Ya bunlar Türkçe değil yahut ben Türk değilim'.

“Necip Fazıl Türk şiirinin en büyük şâirlerinden biri. Ve Necip Fazıl Türk ırkının dehâları arasında! Ama onun yerdiği ruhsal, parasal, soyut, boyut, yaşam, eğilim gibi kelimeler, Türklüğümüze ve Türkçemize rağmen artık her gün binlerce defa kullanılan ‘tilcikler' arasında.” (Bâkiler I/111)

C.7) Cemil Meriç

“Cemil Meriç, Cumhuriyet Devrimizin en büyük kalem üstadlarından biri. Kelimenin gerçek anlamıyla mükemmel bir üslûp sahibi. Doğu ve Batı edebiyatını ve kültürünü, insanı şaşırtacak derecede derinlemesine bilmesi onun özellikleri [husûsiyetleri] arasında. Ama en büyük özelliği [husûsiyeti], bildiklerini, öğrendiklerini bize çok kıvrak, çok renkli, çok büyüleyici bir Türkçe ile anlatmasıdır.

“Cemil Meriç güzel Türkçe'mizin büyük burçları arasında. Cemil Meriç'i okumayanlar zarardadırlar. Çünkü Cemil Meriç'i duya duya, doya doya okumak hem Türkçe'mizin güzellikleriyle doğrulmak, hem de bir fakülte diplomasıyla aydınlanmak demektir. […]

Cemil Meriç, ‘Bu Ülke' isimli eserinde, […]: ‘Kāmus, bir milletin hâfızası, yâni kendisi; heyecânıyla, hassâsiyetiyle, şuûruyla. Kāmusa uzanan el nâmusa uzanmıştır. Her mukaddesi yıkan Fransız ihtilâli, tek mukaddese saygı gösetrmiş, kāmusa…' diyor.” (Bâkiler I/143)

“Nâmusumuza uzanan o eli” târife ne hâcet!

C.8) Tarık Buğra

“Tarık Buğra, Cumhuriyet devrimizin hikâye, roman, tiyatro ve fıkra yazarları arasında önde gelen bir isim. […]

…Hep yaşayan, canlı, güzel bir Türkçe ile yazdı. Uydurma dile hiç tenezzül etmedi. […] ‘Öztürkçe Masalı' isimli yazısında […] diyor ki: […]

‘Öztürkçeciler, umdukları neticeyi alacak olurlarsa, bu da ilme karşı, medenîliğimize karşı, kısacası millete karşı kazanılmış haydut baskınlarına bir yenisinin daha eklenmesinden, barbarlıklar tarihine yeni bir sayfanın daha açılmasından başka bir mâna taşımayacaktır.'” (Bâkiler II/194)

C.9) Mûnis Fâik Ozansoy

“Mûnis Fâik Ozansoy, Türk Dili'ni çok iyi bilen, onu nesirde ve şiirde mükemmel kullanan bir âileye mensup. Babası Fâik Ali Ozansoy, hem Edebiyat-ı Cedîde akımının, hem de Fecr-i Âtî şâirlerinin öncüleri arasında. Amcası Süleyman Nazîf ise, Türkçe'nin büyük üstatlarındandı. […]

“Mûnis Fâik Ozansoy, önce babasının ve amcasının Türkçe hassâsiyetiyle yetişmiş, sonra da yabancı diller öğrenmiş ama, Türkçe'den kat'iyyen kopmamış bir şâirimiz. Ozansoylar, Ziya Gökalp gibi, Cahit Sıtkı Tarancı gibi Diyarbakır toprağının yetiştirdiği Türkçe'mizin söz sultanlarındandırlar. […] …Hisar sanat ve edebiyat dergisinin kurucuları ve şâirleri arasında da yer aldı. Ben Mûnis Fâik Ozansoy'u Hisar Dergisi'nde tanıdım. Onu pek çok defa dinlemek ve okumak huzurunu yaşadım. Mûnis Fâik Ozansoy (günümüzden 50 yıl kadar önce kaleme alınmış) “Dilde Soysuzlaşma” adlı yazısında diyor ki: […]

‘…Öz dilimizi hakîr gören cereyan, evvelâ kelimelerde aşırı bir menşe tefrîki ile başlamıştı. Birkaç yıl önceye kadar devam eden bu hareketin neticesi ortadadır: Dilimiz kabîle dillerinin yavanlığına rücû etti. […]

‘Bence, kelimelerin doğuştan milliyeti yoktur; hepsinin müktesep, sonradan kazanılmış bir tâbiyeti olabilir. Bunu da ancak hakkedenler kazanır. Soyuma karışmış bir Çerkez nine ne ise, dilimin geçmişiyle haşir neşir olmuş ‘hayâl' kelimesi de öyledir…'” (Bâkiler I/181-182)