Fethi Gemuhluoğlu

-----

2023-10-04 00:00:00

Odası tıklım tıklımdır. Gelenler, tanıtırlar kendilerini. “Ben milletvekilimizin, bakanımızın selamıyla geldim.”<o:p></o:p> “Ben eşraftan saygıdeğer zatın tanıdığıyım.”<o:p></o:p> “Ben, ben, ben…”<o:p></o:p> Hamili kart sahibi yakınımdır, kartvizitini uzatanlar… <o:p></o:p> Canı sıkılır, yüzü buruşur, yüreği daralır, patlar sonunda:<o:p></o:p> “Yahu sizin soyunuz sopunuz yok mu? Neden onları söylemiyorsunuz?”<o:p></o:p> Odadakiler üzerinde soğuk duş etkisi yapar. Alışılagelmiş tutumları değiştirmektir, niyeti.<o:p></o:p> Şaşkınlık, bir süre sonra yerini güvene bırakır.<o:p></o:p> “Ben”den hoşlanmaz. “Biz”dir, sevdiği zamir.<o:p></o:p> Makamı açıktır herkese. <o:p></o:p> Keşan’a, Bandırma’ya, Biga’ya, Sandıklı’ya, Kulu’ya, Turhal’a, Nallıhan’a, Ardahan’a, Çemişgezek’e, Yüksekova’ya selam gönderir.<o:p></o:p> Şaşırırlar. “Bu kadar adamı nerden tanıyor?” derler. İnsan odaklıdır, selam merkezlidir.<o:p></o:p> “Elli üç yaşındayım. Kırk senedir söz orucu tutuyorum. Yirmi beş senedir yazı orucu tutuyorum. Ne yazarım, ne çizerim. Zaten okuryazar takımından da değilim.”<o:p></o:p> Tevazunun zirvesidir, Gemuhluoğlu.<o:p></o:p> Belki yazmamıştır, belki konferans konferans haldır haldır dolaşmamıştır. Lakin yazan bir kuşak, konuşan bir nesil onun eseridir.<o:p></o:p> Genç yaşta ebedi yurda göçeceğini hissetmiştir: “Ama bu sözlerim size sanki bir veda gibi, sanki son sözlerim gibi…”<o:p></o:p> Dost tarifinde 2 zirve şahıs öne çıkar:<o:p></o:p> Hicret gecesi şehadeti göze alan Ali, nam-ı diğer Şah-ı Velayet… ile,<o:p></o:p> Yar-ı Gar, mağara arkadaşı Ebubekir’dir, İkinin İkincisi’dir.<o:p></o:p> Tenkidden ziyade tebliğdir aslolan. Tenkidle vakit öldürmeyi değil, tebliğle vakti yaşamayı önemser.<o:p></o:p> Batı adamı bunalımlıdır. Doğu insanı ise her şeye rağmen bağlıdır hayata.<o:p></o:p> ”Doğu adamı yerinmez ve sevinmez. Çünkü dünya, yerinilecek ve sevinilecek bir yer değildir.”<o:p></o:p> Tarih şuuru dipdiridir. <o:p></o:p> Al-i Osman yerine Al-i Mithat kurmak isteyenleri, Ali Suavi’den Prens Sebahaddin’e uzanan ihanet çizgisini deşifre eder.<o:p></o:p> “Hanedan-ı Al-i Osman’ın mülkünü, 1912’den 1920’ye kadar particilik yaparak bitirdiniz.” der.<o:p></o:p> İçi parçalanırcasına, hiddetlenerek: <o:p></o:p> “Eskiden vali gönderdiğiniz yerlere şimdi sefir gönderiyorsunuz. Hiç utanmıyorsunuz!” diye hesap sorar.<o:p></o:p> Arapgir Postası’na yazılar gönderir. Arapgir’den; Cezayir’in, Gana’nın kurtuluş reçetesini yazar.<o:p></o:p> “Mücahidlerin tam göğsüne, Gana’yı değil Fransa’yı merkeze alarak kurulacak her denklem yerle yeksan olacaktır.” der.<o:p></o:p> Mağrip Ocakları kurulup, Afrika özgürlüğüne kavuşturulmalıdır.<o:p></o:p> “İyi olacak, daha iyi olacak!” diye parmağıyla gösterdiği yer Ortadoğu haritasıdır.<o:p></o:p> “Düştüğü yerden kalkmadan bir mücadele, diğer halkların da kalkması mümkün değildir!” der.<o:p></o:p> Öyle derin bir his adamıdır ki, “Çile Şairi’nin Bir Adam Yaratmak piyesini daha 13’ünde tek başına oynamaya kalkar.”<o:p></o:p> Beyazıt’taki Küllük Kahvesi, bir mekteptir onun için. Ateşli konuşmaların menbaıdır.<o:p></o:p> Nice zaman sonra Petrol Vakfı’nı kurar. Vakıf bahanedir. Amacı derdi tasası, garip gurabaya burs vermek, ayakta tutmaktır.<o:p></o:p> Hedefe koşan ok misali, tanıştığı her genci ihya edecektir.<o:p></o:p> Kaldırımlar şairinin, “Fikir ve çile birliği içinde yekpareleştirdiği…” nadide bir dosttur.<o:p></o:p> Pakdil Üstadın, “İnsan arttığını, çoğaldığını duyumsuyordu, onun yanında…” şahitliğiyle keyfiyet bulduğu… mümtaz bir şahsiyettir.<o:p></o:p> Zarifoğlu, “Tek başına bir okul” hayranlığıyla süzer onu.<o:p></o:p> Harput kültürünün kale karakteri Kabaklı’nın nazarında, “Görünmeyen himmetlerin adamı”dır.<o:p></o:p> Akif İnan Önderin tespitiyle, “Kelamın en zarifini, edebin en kamilini, siyasetin en ferasetlisini…” yaşayan ve yaşatandı.<o:p></o:p> En çarpıcı yorum da Nabi Bakandan gelir: “Sürgünde kurulmuş bir Osmanlı Divanı”dır.<o:p></o:p> “Sözle sema yapan”dır, Hilmi Yavuz’un gözünde.<o:p></o:p> Miyasoğlu onu 4 terimle özetler: “Vefa, bağlılık, şuur, iman!”<o:p></o:p> Ergun Göze, “O bir insan mühendisi” der, toplum mühendislerine nazire yaparcasına.<o:p></o:p> Erdem şairin, “En bunalımlı anlarda yanıbaşında”dır.<o:p></o:p> Cahit Tanyol’un hayran hayran, “Kutuplaşmanın ötesinde insana bakmasını bilen” tanımlamasını hak edendir.<o:p></o:p> Fethi Üstad, Aşksız insanların “…büyük pazarlıklar içinde” olmalarına ihtihza ile bakar.<o:p></o:p> Kültürsüzlüğün dibe vurması onu kaygılandırır:<o:p></o:p> “Cebinizdeki son parayla simit almayın, tiyatro bileti alın” der.<o:p></o:p> Nitekim en geniş tarifle o bir “Türkiye Muhtarı”dır!<o:p></o:p> Yedi Uyurlar’dan mı, Yedi Başak Veren Filiz’den midir bilinmez, etrafına hep “Yedi çocuk yapın!” derdi.<o:p></o:p> “Öyle bir tohum gerek ki, insanın içine düşmeli, orada yeşermeli, orada göğermeli, orada başak tutmalı. <o:p></o:p> Harmanı hasadı insanın içinde olmalı. İnsanın içinde savrulup içinde ambarlanmalı. İnsan ona değirmen kesilmeli, bu değirmen bizde çağıldamalı…”<o:p></o:p> Dostluk hayata bütünüyle bakabilmektir: <o:p></o:p> “İnsan fikre dost olunca; tarihe, coğrafyaya, ormana da dost olur.”<o:p></o:p> “Aklı olanlar aşkı seçsinler ve aklı terk etsinler” der. Çünkü “Akıl, akılsızlara gerektir.”<o:p></o:p> Selamı öyle zariftir ki: <o:p></o:p> “Sahib’i selamlarım. Sahib-i Hakiki’yi selamlarım. Sağımı, solumu, önümü, ardımı selamlarım. Validesini, Hatice validemi, Fatıma validemi selamlarım, Cihar-ı Yar-ı Güzin’i selamlarım…”<o:p></o:p> O, zor zamanların adamıdır. İçte küfür kasırgası her yanı sarmıştır. Dışta ümmet coğrafyası işgal altındadır. Dostluk kurulmadan hiçbir sorun çözülmez.<o:p></o:p> “Bütün dostluklar söylenmelidir!” der, yüreğinden akan çağlayanın etkisiyle..<o:p></o:p> “Önce refik, sonra tarik” en sevdiği Resul sözüdür.<o:p></o:p> “Kelime-i Şehadetten habersiz gençleri görünce kalbim daralıyor, göğsüm çatlayacak gibi oluyor” der. <o:p></o:p> Adeta bir modern zaman dervişi, alpereni, mücahididir.<o:p></o:p>  “Size namaz kılıyor musunuz? diye sormadım. Siz hiç secde ettiniz mi? diye sordum” der. <o:p></o:p> Farkındalık ortaya kor, değerler eğitimi verir, kısa sürede.<o:p></o:p> “Uykusu az olanların uykularını kaçırmak için konuşuyorum”dur maksadı.<o:p></o:p> Uğur Derman onu son görenlerdendi: <o:p></o:p> “Ben gidiciyim artık, hakkınızı helal edin, demeye başladı. Ekim’in 4’ünü 5’ine bağlayan gece yerinden doğruldu,<o:p></o:p>  “Kalkın ey ehl-i vatan dediler, kalktık!” dedi, sonra bana döndü: <o:p></o:p> “Bakalım yerimize kim oturacak!” dedi.<o:p></o:p>   Koltuğu hep boş kaldı.<o:p></o:p>   Selam saygı ve muhabbetle!...<o:p></o:p>